تیغهامان زنگ خورده، کهنه و خستهکوسهامان جاودان خاموشتیرهامان بال بشکستهما فاتحان شهرهای رفته بر بادیم.با صدائی ناتوانتر زانکه بیرون آید از سینهراویان قصههای رفته از یادیم.کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکههامان راگویی از شاهیست بیگانه.یا ز میری دودمانش منقرض گشته.گاهگه بیدار میخواهیم شد زین خواب جادوئیهمچو خواب همگنانِ غارچشم میمالیم و میگوئیم: آنک، طرفه قصر زرنگار صبح شیرینکارلیک، بیمرگست دقیانوس.وای، وای، افسوس. + نوشته شده در دوشنبه ۱۴۰۲/۰۵/۰۹ ساعت 10:59 توسط منتظر  |